6 فوریه 2022 - مطالعه ای که به صورت آنلاین در ژورنالBMJ Open Diabetes Research & Care منتشر شد، نشان می دهد افرادی که با همسرشان زندگی می کنند، بدون در نظر گرفتن میزان هماهنگی یا تلخی رابطه شان، با پایین تر نگه داشتن سطح قند خون خود، احتمال بیشتری برای سالم ماندن دارند.
محققان بر این باورند که داشتن یک همسر یا شریک زندگی ممکن است یک رابطه مهم و منبع حمایت اجتماعی و/یا فشار برای سلامت افراد در اواسط زندگی تا دوره ی پیری باشد.
مطالعات قبلی نشان داده‌اند که ازدواج و/یا زندگی مشترک فوایدی برای سلامتی به‌ویژه برای افراد مسن دارد. همچنین مطالعات مختلف به این نتیجه رسیده اند که خطر دیابت نوع 2، با تعدادی از ابعاد سلامت اجتماعی از جمله انزوای اجتماعی، تنهایی، ترتیبات زندگی، حمایت اجتماعی و اندازه شبکه اجتماعی مرتبط است.
با این حال، اثرات هر یک از ابعاد سلامت اجتماعی خاص پیچیده است، بنابراین تیمی از محققان از لوکزامبورگ و کانادا، شروع به بررسی این موضوع کردند که آیا ارتباطی بین وضعیت تاهل و کیفیت تاهل با میانگین سطوح گلایسمی در افراد مسن وجود دارد یا خیر.
آنها از داده‌های نشانگرهای زیستی جمع آوری شده در مطالعه طولی پیری در انگلیس(ELSA) استفاده کردند، نمونه‌ای مبتنی بر جمعیتی از بزرگسالان 50 ساله و بالاتر و شرکای زندگی آنها که در انگلستان زندگی می‌کنند و داده‌ها و نشانگرهای زیستی آنها هر دو سال یک بار جمع‌آوری می‌شود. داده‌های مورد استفاده برای این مطالعه مربوط به 3335 بزرگسال 50 تا 89 ساله ی بدون دیابت بود که در دوره‌ای از سال 2004 تا سال 2013 ، جمع آوری و ثبت شده بود.
این گروه از افراد از قبل به دیابت مبتلا نبودند و سن آنها در موج دوم (در فاصله ی سال 2004 تا 2005) بین50 تا 89 سال بود - زمانی که داده های نشانگر زیستی برای اولین بار در مطالعه ی ELSAاندازه گیری و ثبت شد. افرادی که به گزارش خودشان به دیابت مبتلا بودند، مشخص شدند.
پس از مصاحبه اصلی در امواج 2 (2004-05)، 4 (2008-09) و 6 (2012-13) از شرکت کنندگان دعوت شد تا به پرستار مراجعه کنند تا نمونه خون آنها برای اندازه گیریHbA1c (متوسط قند خون) گرفته شود.
همچنین از پاسخ‌دهندگان پرسیده شد که آیا همسر یا شریکی دارند و آیا با آنها زندگی می‌کنند یا خیر و سؤالاتی برای اندازه‌گیری سطح فشار اجتماعی و حمایت اجتماعی در رابطه ی زناشویی یا رابطه با کسی که با هم زندگی می کردند، از آنها پرسیده شد.
همچنین اطلاعاتی در مورد عوامل متعددی از جمله جزئیات مربوط به سن، درآمد، شغل، سیگار کشیدن، فعالیت بدنی، افسردگی، شاخص توده بدنیو داشتن انواع دیگر روابط اجتماعی در شبکه اجتماعی آنها (کودک، سایر اعضای خانواده نزدیک، دوستان) جمع آوری شد.
داده ها نشان داد که در موج 2 (2004-2005)، حدود سه چهارم (76%) از پاسخ دهندگان متاهل بوده و یا با شخصی زندگی می کردند.
تجزیه و تحلیل داده‌ها در طول زمان نشان داد که افرادی که تغییرات زناشویی (به عنوان مثال طلاق) را تجربه کرده‌اند،همچنینتغییرات قابل‌توجهی در سطحHbA1c و احتمال ابتلا به پیش دیابت را تجربه کردند.
با این حال، کیفیت رابطه، تفاوت معنی‌داری در میانگین سطح قند خون ایجاد نکرد، و این نشان می‌دهد که داشتن یک رابطه ی حمایتی یا حتی تیره اهمیت کمتری نسبت به داشتن یک رابطه دارد.
این یک مطالعه مشاهده‌ای بود، و به این ترتیب، نمی‌توان علّیت را از آن نتیجه گیری کرد. در واقع، این مطالعه دارای محدودیت‌هایی بود، از جمله این که تعداد قابل توجهی از افرادبین دوره ها یا امواج با وجود ثبت داده‌های نشانگر زیستی از مطالعه خارج شدند. داده های پیگیری برای بیش از نیمی از نمونه ی موج 2 وجود نداشت، بنابراین از مطالعه حذف شدند. همچنین این احتمال وجود داشت که آن دسته از افرادی که از سلامت بدتری برخوردار بودند، بیشتر در معرض طلاق بودند.
با این وجود، نویسندگان استدلال کردند که نقاط قوت مطالعه آنها شامل استفاده ازHbA1c ، به عنوان یک معیار پیامد در مقابل تشخیص‌های خود گزارش شده است، که معیار دقیق‌تری است که در نظرسنجی‌های مبتنی بر جمعیت استفاده می‌شود تا شرایط پزشکی تشخیص داده شده، که به دسترسی شرکت‌کنندگان به مراقبت های بهداشتی مناسب قبل از ثبت نام در مطالعه وابسته است.
محققان گفتند: به طور کلی، نتایج ما نشان داد که روابط زناشویی و داشتن شریک زندگی با سطحHbA1c ، رابطه معکوس دارد صرف نظر از ابعاد حمایت یا فشار همسر. به همین ترتیب، به نظر می‌رسد که این روابط اثر محافظتی در برابر سطوحHbA1c بالاتر از آستانه ی پیش دیابت دارند.
افزایش حمایت از افراد مسنی که به دلیل طلاق یا از دست دادن یک رابطه زناشویی یا زندگی مشترک، سوگ را تجربه می کنند، و همچنین از بین بردن کلیشه های منفی در مورد داشتن روابط عاشقانه در دوره ی پیری، ممکن است نقطه شروعی برای پرداختن به خطرات سلامتی، به ویژه وخامت قند خون، مرتبط با گذارهای زناشویی در افراد مسن تر باشد.
برای کسب اطلاعات بیشتر به منبع زیر مراجعه کنید:
How sweet is your love? Disentangling the role of marital status and quality on average glycemic levels among adults 50 years and older in the English Longitudinal Study of Ageing, BMJ Open Diabetes Research & Care (2023). DOI: 10.1136/bmjdrc-2022-003080
منبع خبر:
https://medicalxpress.com/news/2023-02-people-blood-sugar.html